ΤΙ ΠΗΓΕ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ

Η βασική θέση του συγγραφέα είναι ότι η ελληνική κρίση δεν υπήρξε ένα ξαφνικό ατύχημα αλλά αποτέλεσμα δεκαετιών συσσωρευμένων αδυναμιών. Η περιορισμένη παραγωγική βάση, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα, το πελατειακό κράτος, η δημοσιονομική χαλάρωση, η εξάρτηση από δανεισμό και ή ατελής θεσμική συγκρότηση ήταν οι λόγοι που οδήγησαν στην κατάρρευση.

Το βιβλίο παρακολουθεί τη διαδρομή της Ελλάδας από τη μεταπολεμική ανάπτυξη, τη Μεταπολίτευση και την ένταξη στην ΕΟΚ έως την ΟΝΕ, τα μνημόνια και τη σημερινή περίοδο γεωπολιτικής και τεχνολογικής αβεβαιότητας.

Η δεκαετία του 1980 παρουσιάζεται ως περίοδος κοινωνικής ανόδου, κρατικής επέκτασης και αναδιανομής, αλλά και ως η περίοδος κατά την οποία παγιώθηκε το μοντέλο της ανάπτυξης με δανεικά. Η δεκαετία του 1990 αναλύεται ως περίοδος σταθεροποίησης, εκσυγχρονισμού και προσαρμογής στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η δεκαετία του 2000 παρουσιάζεται ως περίοδος φθηνού δανεισμού, κατανάλωσης και επίπλαστης ευημερίας, που κατέληξε στην κρίση χρέους.

Το βιβλίο επιμένει ιδιαίτερα στην ανάλυση της ανταγωνιστικότητας. Υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πέτυχε ονομαστική σύγκλιση με την Ευρώπη αλλά όχι πραγματική παραγωγική σύγκλιση. Η ένταξη στο ευρώ έγινε χωρίς την αναγκαία παραγωγική προετοιμασία και προσαρμογή, με αποτέλεσμα η χώρα να χάσει σταδιακά ανταγωνιστικότητα.

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην έννοια της «αθέατης οικονομίας», δηλαδή της παραοικονομίας και των ανεπίσημων χρηματικών ροών που διαμόρφωσαν μεγάλο μέρος της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας. Το βιβλίο αναλύει πώς η παραοικονομία λειτούργησε ταυτόχρονα ως μηχανισμός επιβίωσης αλλά και ως διαχρονική παθογένεια που υπονόμευσε τη φορολογική δικαιοσύνη, την παραγωγικότητα και την αξιοπιστία των θ